You Are Here: Home » POETRY-QUOTES

POETRY-QUOTES

albstroka-lorena-stroka-thenie-quotesPjesë nga krijimtaria ime letrare…

E shkuara, kaloi, iku. E ardhmja nuk ka ardhur ende. Rrjedhimisht, asnjëra prej këtyre dy koncepteve nuk është reale! E vetmja gjë që ekziston është e tanishmja, e sotmja, e këtushmja. E kaluara është e tanishmja e së djeshmes, dhe e ardhmja, e tanishmja e së nesërmes. Që të dyja vijojnë të jenë në të njëjtën pikë, tek e tanishmja.

| Lorena Stroka |

Do guxim t’i kthesh shpinën sigurisë, qëndrueshmërisë dhe t’i hapësh krahët të panjohurës…

| Lorena Stroka |

Ushqimi më i shijshëm i urrejtjes është keqbërja.

| Lorena Stroka |

Rikthimi te një dashuri e vjetër nuk është vazhdimësia e një udhëtimi të lënë përgjysmë, por, rruga më e shkurtër për të zhdukur çdo gjurmë të vetëbesimit të humbur.

| Lorena Stroka |

Lumturia nuk është mungesa e problemeve, por, aftësia për t’i përballuar ato.
Të duash jetën do të thotë të besosh intuitën tënde, të marrësh rreziqe, të humbësh, të fitosh, të mos dish të ndalosh. Jeta është një rrugë me dredhka, por, gjithmonë me shtigje. Pusho së shqetësuari e dyshuari për çdo hap që bën. Jeto vetëdijëshmërisht çdo çast sido që vjen. Mund të mos përfundosh aty ku pikërisht doje të shkoje, por, në fund ,do të mbërrish aty ku pikërisht duhet të shkosh.

| Lorena Stroka |

Koncepti i varësisë është një prej situatave më delikate për t’u trajtuar. Është jashtëzakonisht e vështirë të qëndrosh larg gjërave, njerëzve, vendeve e kohës që të “armatosin” me optimizëm qoftë dhe iluzor… Por, që nga çasti që arrin të shkëputesh prej tyre, mëson të duash dhe të jetosh i çliruar nga të gjitha llojet e varësisë, vetëm atëherë vlerëson rëndësinë reale të çdo minuti të shpenzuar më parë.  

Varësia është e lidhur me frikën dhe ankthin që të pushton për të mos humbur ato që beson se janë të vlefshme për ty, pavarësisht realitetit!
Jeta është një udhëtim i gjatë dhe jo thjesht një destinacion. Gjithmonë ki parasysh imazhin e qartë të së ardhmes që dëshiron, pa harruar të jetosh të sotmen sikur nuk ka të të nesërme!

| Lorena Stroka |

Mos kini frikë të provoni, të dashuroni, të jetoni, të ëndërroni, jo një, por, disa herë. Mos lejoni askënd dhe asgjë që t’ju turbullojë shikimin e ngurtësojë zemrën. Mësimet më të mira në jetë merren nga gabimet dhe rrethanat më të këqija. Do të ketë çaste që do mendoni se gjërat nuk mund të ecin më keq se kaq, dhe se jeni bërë njësh me të pamundurën. Mos hiqni dorë, guxoni një nisje të re! Ndonjëherë është e domosdoshme të përjetoni më të këqijat, për të arritur te më të mirat.

| Lorena Stroka |

Mos lejoni hijet e frikshme të së kaluarës, qofshin ato fjalë përbuzëse apo përpjekje të dështuara që t’ju fshehin pragun e qëllimeve të ardhshme. Është detyra juaj t’i mbijetoni çdo mbrapshtësie, të papriture, vonese dhe të çoni deri në fund atë që keni nisur. Tani, jo nesër, sepse durim nuk do të thotë të presësh!

| Lorena Stroka |

Asnjë njeri nuk lindë me ndonjë cilësi morale, në bazë të së cilës të karakterizohet si “i mirë” apo “i keq”. Por, padyshim, secili prej tyre, zotëron një larmishmëri “mundësish”, të cilat kur “aktivizohen” me vullnet të lirë, në fund përcaktojnë sjelljen morale e personale të gjithëkujt… Për shembull, çdo njeri e ka “mundësinë” të “shpërthejë” verbalisht apo fizikisht… por, jo të gjithë i konsiderojnë të përshtatshme për karakterin e tyre këto lloj sjelljesh.
Nëse subjekti zgjedh të reagojë me orgji apo ta zbusë disi atë, ku një stimul “e aktivizon”, është diçka që varet vetëm nga ai, domethënë nga “mundësia” që ai zgjedhë për të “aktivizuar”… Tek e fundit, vlera e sensit të masës ëshë çështje personale
.

| Lorena Stroka |

Optimizmi i fillestarit është prirja njerëzore për të nënvlerësuar kohën apo përpjekjen që nevojitet për të përfunduar një projekt që ndërmerr për herë të parë. Kjo ndodhë për shkak të mungesës së planifikimit dhe kërkimit nga ana e individit që është i ngazëllyer për të bërë diçka të pa përsëritur më parë.
Me fjalë të tjera, kur marrim përsipër diçka për të cilën jemi të ngazëllyer dhe mezi presim ta jetësojmë, në vend që të vonojmë nisjen, me qëllim që të vlerësojmë me saktësi shkallën e vështirësisë, por, dhe burimet që nevojiten, shpesh, thjesht… hamendësojmë dhe i futemi punës me kokë! Kështu, pritshmëritë tona në lidhje me kohën dhe përpjekjen që nevojitet bazohen tek optimizmi ynë i parë, dhe jo te përvoja e së shkuarës apo të dhënat e besueshme! Dhe sigurisht, këtë e zbulojmë pak më vonë, gjatë përparimit të punës, kur e gjejmë veten të papërgatitur ose të paaftë për ta përfunduar atë.

| Lorena Stroka |

 HESHTJE E GJATË

Një heshtje e gjatë mbretëron këtë natë,
s’e di pse në çdo qelizë ndiej frikë,
në xhamin e mbuluar nga tisi i natës,
shoh një dorë,
dëgjoj një zë
që thotë: “më prit”.

 

TEKA ZEMRE

Dashuri moj dashuri,
kush të ndjeu, tha, këtu rri!
Stinë-trazuar si ngaherë,
tekat zemrës veç ti ia di…

 

Zengjini i ri

Një zengjin, zengjin i ri,
kapardisur majë kalit,
në mëhallë përhapte fjalë:
“Fati i madh, t’i bësh ballë hallit.”

Shtypësi i ri, s’kish të përmbajtur,
fukarait, i thosh’: Larg më rri,
hapmë rrugën të kaloj.”
Ngado mbillte neveri…

Kurrkush s’i pati thënë,
pasunarit mendjelli,
se fisnik të bën sjellja,
dhe jo kuleta, o faqezi.

Muret e vetmisë

Muret e shtëpisë
ngjajnë me kështjellë,
janë veshur në zi
e dëshpërim të thellë.

Dhomat e zbrazëta,
pa asnjë njeri,
kujtojnë dhembje të pafund,
zhytur në vetmi…

Më mbaj gjallë

Në shtratin e lëngimit,
gruan thirri t’i thoshte dy fjalë,
duart e saj puthiti vetes:
“shhh”, i pëshpëriti, “mos qaj,
nëse më do, siç thua,
dorëzimit thuaji: ndal.
Mos e lër vdekjen të na mundë,
brenda zemrës më mbaj gjallë…”

Luftime zemre

Më mirë luftëtar
e me plagë në gji,
se sa zemërngurtë,
ndaj jetës sehirxhi…

 

“MIRËDASHËSI”

Dhe me ty, dhe me atë,
kurdoherë e has në mes.
Ç’soj “mirëdashës” paskësh qenë,
matrapazi me një thes?!

Po halli, hallit s’i përngjan,
as njerëzit s’janë njësoj.
Si u dashkan përzierë bashkë?!
Më keq s’ka ku të shkojë!

“MIQTË”

Në dyshofshin në fjalët e tua,
në pyetshin disa herë:
“vërtet është si thua?”
Largoji, miqtë e vërtetë,
s’pyesin kurrë dy herë…

“KRENARIA”

Një përndarës ka dashuria,
kokëshkretën krenari.
Sa herë rri ajo përmbi,
palët e zemrës bëhen fli!

FOL, TË FLAS!

Fol, të flas, o, i uruar!
Zemrën më, mos ma plas.
Përmatanë është lamtumira.
Përkëtej, një shpresë, një gjasë.

Fol, të flas, o, i uruar!
Të të dua, jepmë shkas.
Drojën mos e lër të luajë,
se ç’rrëshqet, kthim s’ka pas!

Dashuria e parë

Sado rrahje të forta të pasojnë,
e “TË DUA” të dëgjohen përsëri,
heshturazi do të na ndjekë gjithmonë,
kujtimi i së parës dashuri…

Në çdo melodi të vjetër,
do të ndiejmë një drithërim të ri,
në mend do të na vijë e shkuara,
çaste e fjalë nga e para dashuri…

Disi kështu do të vazhdojmë të jetojmë,
pa e fshirë a lënë në harrim,
sa herë loti të rrëshqasë i shkujdesur
zemrën do të pyesim se ku bëmë gabim?!

 © Lorena Stroka 

 

Copyright © 2008-2016 AlbStroka.com

Scroll to top